Netwerktalenttest

Gepubliceerd op 15 december 2021

Netwerken is het belangrijkste doel van ons jaarlijkse cultuurcongres. Om je netwerktalent te testen hebben wij de Vlaamse talentfluisteraar Luk Dewulf gevraagd een netwerktalenttest te maken. Welk talent zet jij in als je gaat netwerken?

Kijk in welke congresbezoeker jij je het meest herkent en hoor van Luk welk talent daar bij past.

In zijn nieuwe boek “De talentenfluisteraar” vertelt Luk Dewulf waarom het zo belangrijk is om aan je talenten te werken en wat je ermee kunt bereiken.

Het is weer eens zo ver. Het jaarlijkse cultuurcongres is voorbij. Het was een bruisende dag waarop je heel wat plannen hebt gesmeed. De hele dag was je je enthousiaste ik: “Lang geleden dat we nog samenkwamen voor een brainstorm?”. Wat ga je doen: ’s avonds stuur je een mailtje naar alle betrokkenen. Aan wel drie collega’s vraag je om een afspraak, want telkens werd je erg enthousiast over een initiatief of plan waar ze over vertelden. Je hebt beloofd om een verslag te schrijven over het congres. En na het congres? Dan is het druk, druk, druk. Eén van de drie afspraken gaat uiteindelijk door. De deadline van het verslag is al voorbij. En je bent alweer met nieuwe initiatieven bezig.

Je hebt erg uitgekeken naar het cultuurcongres. Het is telkens weer de gelegenheid voor jou om een groepje collega’s terug te zien waar je al heel je loopbaan lang een sterke band mee hebt. Jullie trekken de hele dag op. Je bent helemaal je enthousiaste ik. En je bent veel aan het woord. Heel veel. Maar je collega’s vinden dat helemaal niet erg. Ze genieten ervan om in je nabijheid te zijn. En ze stralen zelf als jij straalt. Tijdens de dag neem je ook de tijd om het te hebben over een aantal kwesties die je op dit ogenblik erg ter harte gaan in je werk. Je neemt het groepje collega’s in vertrouwen. Ze vormen een klankbord.

Je verzorgt een thema-workshop tijdens het cultuurcongres. Twee maand voor het congres werd je gevraagd om in een tekstje de workshop te beschrijven. Dat vond je erg lastig. Hoe kan je dat nu opschrijven zonder te weten wie er zal zijn. Je hebt vannacht niet zo goed geslapen. Hoe zou het lopen? Hoeveel deelnemers zullen er zijn? Zullen ze kritisch zijn of makkelijk meewerken. De deelnemers komen binnen. De workshop begint. De eerste minuten zijn spannend. Maar vanaf dan vloeit en stroomt het. Je staat helemaal in je kracht. Je faciliteert een prachtig gesprek met de deelnemers. En je hoort jezelf dingen zeggen waar je versteld van staat. Je krijgt nadien een karrevracht complimenten. Het ging als vanzelf. Zo stom dat je hier vooraf zenuwen voor had.

Het overkomt je altijd en ook nu weer. Op stap van het station naar de congreslocatie vraagt iemand of je ook naar het cultuurcongres gaat. Jullie lopen gezellig samen. En blijven nog tien minuten staan aan de ingang voor jullie binnenlopen. Ze vertelt over haar scheiding en hoe dat ook haar professionele leven op zijn kop had gezet. Ze excuseert zich even: “Sorry dat ik je hiermee lastigval, ik was eigenlijk helemaal niet van plan daar vandaag over te vertellen”.  Tijdens de eerste keynote word je uitgenodigd om een ervaring te delen met je buurman. Je buurman vertelt ronduit. De dagvoorzitter sluit de gesprekken na een tijdje af en de keynote gaat verder.  “Sorry”, zegt de buurman, “nu zat ik de hele tijd te vertellen, en jij niets”. “Geen erg”, zeg je, je glimlacht. Wat een boeiend verhaal. In de pauze lopen jullie samen de zaal uit. Het sein voor je buurman om nu pas echt te beginnen vertellen.

Je komt aan op de parking van de congreslocatie. Je stapt uit de auto. Zwaait onmiddellijk met je hand naar iemand die verder op de parking in je richting komt aangelopen. Je wacht hem op en loopt samen naar binnen. Nog tijdens de inloop heb je met vijftien mensen gesproken die je uiteraard nog kent van vorige gelegenheden. Je leert tijdens de dag nieuwe mensen kennen. En flink wat anderen komen spontaan met jou een praatje maken. Tot drie keer toe neem je iemand mee doorheen de zaal naar iemand anders: “Jullie moeten eens kennismaken, volgens mij kunnen jullie iets voor elkaar betekenen. Ik laat jullie. Doei! “ ‘s Avonds leg je nog contact via LinkedIn met enkele ongemeen boeiende mensen.

Je komt binnen en moet eerst even bekomen van zo veel mensen samen in één ruimte. Je voelt je wat overweldigd. Je loopt naar een collega die je een tijd niet meer zag. Alles in je lijf zegt onmiddellijk dat ze het zwaar heeft. Het is een spanning die op je valt. Je vraagt bezorgd hoe het met haar is. Je gaat naar een eerste keuzeworkshop. De spreker is best wat gespannen. Dat voel je zo. Voor je naar je stoel gaat, ga je nog even vooraan langs en wenst de spreker veel succes met een knipoog : “Volgens mij doe je het zo dadelijk prima, ik ben erg benieuwd naar je verhaal”. Je knikt hem een paar keer aanmoedigend toe terwijl hij vertelt. Je voelt zo dat hij rust vindt. ’s Avonds schrijf je nog een lief kaartje voor je collega.

Bij het binnenkomen bij de ontvangst vraag je of het klopt dat er geen pauze is tussen de twee keuze-workshops. Dat had je gezien in het programma. Je wordt gerustgesteld. Het was een foutje in het programma. Je collega vraagt je om samen nog eens de powerpoint door te lopen voor zijn thema-sessie. Omdat jij daar zo goed in bent. Samen maken jullie de powerpoint helemaal af. Terwijl je de zaal in loopt wijs je de persoon naast je erop dat zijn veter los zit. Je geniet enorm van de dag. Wel vervelend van dat mailtje waar je beter niet op had geklikt. Een misverstand in je organisatie over een meeting de volgende dag. In de pauze bel je even naar het werk om het op te lossen. Zo kan je weer ontspannen verder genieten van het cultuurcongres.

Je hebt erg uitgekeken naar het cultuurcongres. Je hebt het programma aandachtig gelezen. Je vertelt erover aan je buurvrouw en bent verbaasd dat zij het programma nog niet heeft doorgenomen. Je kijkt uit naar enkele keynotes en workshops. Het zijn erg boeiende sprekers die je heel erg inspireren. Maar hoe meer ze vertellen, hoe meer vragen het bij je oproept. Het is voor jou hét onderwerp van gesprek tijdens de pauze. Gelukkig vind je iemand die het daar met jou over wil hebben. Sommigen lijken namelijk helemaal niet voor de inhoud te komen. Dat snap jij niet zo goed. Na de tweede lezing ga je naar voor en sta je in het rijtje te wachten bij de spreker. Je hebt enkele prangende vragen die je nog wil voorleggen. Door de antwoorden vallen er enkele kwartjes. Wat een boeiende dag. Eénmaal thuis bestel je enkele boeken bij managementboek.nl.

Je bent met de fiets gekomen naar het cultuurcongres. Het was wel een klein uur rijden en het waaide hard. Maar dat vind je alleen maar fijn. Je kiest voor de keuzeworkshop “Omgaan met stress in cultuur”. En geniet van de hartcoherentietraining die wordt gedemonstreerd. Tijdens elke pauze ga je even buiten een frisse neus halen. En je kiest tijdens de lunch voor een lunch-box die je meeneemt tijdens gegidste natuurwandeling in de buurt. Je vindt de middagsessie met twee keynotes en een afsluitend praatje wat lang. Begint wat onrustig te schuifelen op je stoel en bent blij als je weer huiswaarts op de fiets zit. Na zo’n inspirerende dag kan je je hoofd nu helemaal leeg maken.

Bij het binnenkomen van de congreslocatie vraag je aan je buurvrouw of je de paraplu even kan vasthouden terwijl ze haar jas uitdoet. Het leidt tot een fijn gesprekje. Jullie gaan samen thee drinken. Terwijl je naar de grote zaal wandelt, zie je iemand zoekend rondkijken. Je vraag of je kan helpen en wijst het toilet. Van je vriend Wim hoor je dat hij erg graag eens zijn ervaringen zou willen delen over een succesvol project. Je spreekt de dagvoorzitter aan terwijl je toevallig samen de zaal uitloopt. Tijdens het middagprogramma wordt Wim op het podium gevraagd om te vertellen. Je geniet met volle teugen. Wim geeft je een knipoog terwijl hij terug naar zijn stoel loopt.